"అమ్మయ్య! నేనే గెలిచాను, ఇవాళ ఒక్కసారైనా కళ్ళుమూసుకోకుండా, చెవులు మూసుకోకుండా, ఒక్క సీన్ కూడా మిస్ చేయకుండా హారర్ సినిమా మొత్తం చూసేసా....అనుకున్న ప్రకారం, నా పార్టీ నాకిచ్చెయ్యండి" పిల్లలతో ఒక హారర్ మూవీ చూసిన తర్వాత నేనన్న మాటలు. హారర్ సినిమాలు అంటే చచ్చేంత భయం నాకు. దెయ్యాలు అవీ వచ్చినప్పుడు కళ్ళు మూసేసుకుంటాను. పిల్లల దగ్గర లోకువ అవ్వకూడదని, (వాళ్ళు ఇంటికి వచ్చిన దగ్గర్నుండి నన్ను పిరికి అని ఏడిపిస్తారని)  సాధారణంగా దెయ్యాల సినిమాలకు వాళ్ళతో వెళ్ళడం తప్పించుకుంటాను. "నా మొహంలా ఉంది, నువ్వు చూసింది థియేటర్ లో కాదు, ఇంట్లో, అది కూడా సౌండ్ తగ్గించుకుని, దీనికి పార్టీ ఇవ్వడం కుదరదు," అని ఖరాఖండీ గా చెప్పేసాడు మా చిన్నవాడు. నిజమే కదా, థియేటర్ లో సౌండ్ ఎక్కువ పెట్టడం వల్లనే మనకు హారర్ సీన్లు వచ్చినప్పుడు ఎక్కువ భయం వేస్తుంది. పిల్లలకు కూడా అంతేనట. మనం వాళ్ళను తిట్టేటప్పుడో, కేకలేసేటప్పుడో, మనం గొంతు పెంచి గట్టిగా మాట్లాడడం, మన ముఖ కవళికలు చిరాగ్గా పెట్టడం వలననే వాళ్ళకు అవసరమైన దానికన్నా ఎక్కువ భయం వేస్తుందట. ఆ భయం ఒక్కోసారి మన మీద వాళ్ళకు నిరాసక్తతను కూడా కలుగచేస్తుంది అని ఒక సర్వే లో తెలిసింది. అంటే పిల్లలు కూడా ఆ టైం లో మనల్ని దెయ్యాలను చూసినట్టు చూస్తారేమో అని నాకు అనుమానం వచ్చింది.

దెయ్యాలంటే భయం ఎందుకమ్మా, అంతకు మించి హాని చేసేవాళ్ళు మనుషుల్లోనే ఉన్నారు, కంటికి కనబడని దెయ్యాల గురించి భయమేమిటీ అని సాగదీస్తాడు పెద్దవాడు. అసలు దెయ్యాలు అంటే చేస్తే మంచి చేస్తాయి, లేదంటే తప్పుకుని వెళ్ళిపోతాయి అంతే కాని చెడు చెయ్యవు కదా....వాడి ఉవాచ.  వాడు దెయ్యాలకు వీరాభిమాని. వాడు చదివే పుస్తకాలు, చూసే వీడియోలు అన్నీ దెయ్యాల గురించే....వీలైతే దెయ్యాల గురించి రిసర్చ్ చెయ్యాలని ఉంది అంటాడు. విదేశల్లో అలా దెయ్యాల గురించి రిసర్చ్ చేసే గ్రూపులు ఉంటాయిట. వెళ్ళి వాటిల్లో చేరిపోతాను అంటాడు కాసేపు, దెయ్యాల మీద ప్రేమ ఎక్కువైనప్పుడు...చేస్తే చెయ్యి కాని, ఇంటికి మాత్రం తీసుకురాకు నాయనా, ఇప్పటికే మీ అందరితోనూ వేగలేకపోతున్నాను ...ఇది నా జవాబు...వేపుకుతినడంలో నిన్ను మించినదెవరూ  తల్లి...మావారి సన్నాయి నొక్కులు.

నిజమే! మనుషుల కన్నా ప్రమాదకారులు, భయంకరమైన ఆలోచనలు ఉన్నవాళ్ళు లోకంలో ఎవరూ లేరేమో...ఒక్కోసారి కౄరమృగాలే నయం, వాటి జోలికి వెళ్ళకపోతే , అవి కూడా మనలని ఏమీ చెయ్యకుండా వాటిదారిన అవి పోతాయి. మనుషులు అలా కాదే! పక్కవాడి ఉన్నతిని, సుఖాన్ని, సౌఖ్యాన్ని సహించలేరు. పక్కవాళ్ళని విమర్శించడంలో, వారి చెడు కోరుకోవడంలో కొంతమందికి ఎంత ఆనందమో...అటువంటి వారు, గతంలోనూ, వర్తమానం లోనూ కూడా జీవించలేరు. భవిష్యత్తు అగమ్యగోచరమే కదా!

భగవంతుడు ఎవరికి తగిన సుఖాలు వారికి ఇచ్చాడు. ప్రపంచం లో ఎవ్వరికీ పూర్తి సుఖాన్ని కాని, పూర్తి దు:ఖాన్ని కాని ఇవ్వలేదు. అందరికి కష్ట సుఖాలను కలిపే ఇస్తాడు. దాసరి నారాయణ రావు సినిమాలో లాగా, ఉన్న సుఖాన్ని దు:ఖంగా, వచ్చిన కష్టాన్ని సుఖంగా  మార్చుకోవటం మన చేతుల్లోనే ఉంది. మన బుధ్ధి సవ్యంగా ఉండి, మనసు ప్రశాంతంగా ఉంటే సరి అయిన ఆలోచనలు వస్తాయి, మన ప్రస్తుత పరిస్థితిని మెరుగుపరుచుకుని, జీవితాన్ని హాయిగా గడపగల అవకాశం మనకుంది. దెయ్యాల కన్నా చెడుగా ఆలోచించి, పక్కవాడి నాశనమే ఎప్పుడూ కోరుకునేవాళ్ళకి ఎప్పుడూ సుఖం ఉండదు.    

అబ్బ....చాలా రోజులయిపోయింది...ఓ మంచి  పెళ్ళి భోజనం తినాలని ఉంది అనేవాడు మా మామయ్య అప్పుడప్పుడూ... మా అత్తయ్య మంచి పాకశాస్త్ర నిపుణురాలు....అయినా ఇదేం కోరిక మావయ్యా, అత్త బాగానే చేస్తుందిగా అంటే, నవకాయ పిండివంటలూ మనవాళ్ళతో కూరుచుని నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ తినే భోజనమే పెళ్ళి భోజనం అంటే అనేవాడు. తన కూతురి పెళ్ళికి నిజంగానే జిహ్వ లేచొచ్చేటట్టు పెట్టాడు భోజనాలు..... మారుతున్న కాలానికి తగ్గట్టు మారలేక బాధపడేవాడు...ఏమిటే పెళ్ళంటే సందడి ఉండాలి కానీ ఎందుకు ప్రతిదానికీ మీరిలా హడావిడి పడిపోతున్నారు అనేవాడు...మీరు వంటలు చేస్తున్నారా, వడియాలు పెడుతున్నారా,  అప్పడాలు వత్తుతున్నారా? సున్నుండలకి పిండి విసురుతున్నారా ? ఏదీ లేకపోయినా పట్టు చీరలు విప్పి కట్టడానికే అలసిపోతున్నారేమిటే అని ముద్దుగా మందలించేవాడు. మారుతున్న కాలం, మారుతున్న ప్రాధాన్యాలు, సొంతవారి పెళ్ళిళ్ళకు వెళ్ళడానికి కూడ సెలవులు లేని ఉద్యోగాలని చూసి బాధపడేవాడు...నీ చెల్లి పెళ్ళికి నువ్వు రెండు రోజుల ముందు రావడం ఏమిట్రా,,,పనులన్నీ ఎలా సాగుతాయి అని ఎవర్నైనా అడిగితే వాళ్ళు ఒక నవ్వు నవ్వేసి, అన్నీ కేటరింగ్ వాళ్ళే చూసుకుంటున్నారు కదా మావయ్యా అని సమాధానం చెప్పేవారు. కూలికి అప్పగిస్తున్నార్రా పనులు...డబ్బు ఎక్కువై, బంధాలు తగ్గిపోతున్నాయి అనేవాడు...సెలవులు లేవు మొర్రో అని మొత్తుకున్నా వినేవాడు కాదు....ఇంక బఫే భోజనం ససేమిరా చేయను అనేవాడు. ఎంగిలి పళ్ళాలు పుచ్చుకుని ఆ నిలబడి తినడం ఏమిట్రా ఖర్మా అని తెగ ఫీలైపోయేవాడు....గంభీరమైన కంఠస్వరం, అనేక విషయాల్లో అపారమైన జ్ఞానం మా మావయ్య సొంతం.....పెళ్ళి పందిట్లో కూర్చుని చిన్నపిల్లలకు ఎన్నో విషయాలు చెప్పేవాడు.....మా అందరి చిన్నతనాల కబుర్లు వాళ్ళకి చెప్పేవాడు..చెప్పేవాటిలో కించిత్తు అతిశయోక్తి కాని, అబధ్ధం కాని, వెటకారం కాని, వెక్కిరింత కాని లేకుండా వినేవారికి మంచి ఉత్సాహం కలిగేలా చెప్పేవాడు...మంచి మంచి సలహాలు, ఏ విషయం లో సందేహం వచ్చినా వెంటనే తీర్చేవాడు ....అసలు పెళ్ళిపందిరికి ఆయనో శోభ.... ఓ అలంకారం...5 రోజుల పెళ్ళిళ్ళ నుంచి, మూదు రోజులు, రెండు రొజులు, ఇంకా ఒకరోజు పెళ్ళిళ్ళకు కాలం మారినప్పుడు దిగులుపడ్డాడు. ఈ నార్త్ యిండియన్ స్టైల్ భోజనాలు మన ఫంక్షన్లలోకి కూడా చొచ్చుకువచ్చినప్పుడు జిహ్వను చంపేసుకోకండిరా అని మొత్తుకునేవాడు. పందిట్లో అలంకరించిన పువ్వులు నిజమైనవైనా నవ్వులు ప్లాస్టిక్ వి అయిపోయాయి కదరా అని బాధపడ్డాడు. ఇలా అందరూ ఒక్కళ్ళని, ఇద్దర్నీ కంటే ఏదైనా కార్యక్రమాలు జరిగితే అంగబలం ఎలా ఉంటుంది, బయటవాడు వచ్చి చేస్తాడా అనేవాడు.....ఈ లోకాన ఉన్నాడో, కందిపొడీ, ఆవకాయ, పనసపొట్టు కూరా, కందాబచ్చలి కూరా, బూరె, పులిహొర, మినపసున్ని, గోంగూర పచ్చడి ఇవన్నీ లేందే పెళ్ళి భోజనం ఏమిటి అనేవాడు...ఇవన్నీ చూసి, విని మావయ్యని గొప్ప చాదస్తుడు అనుకునేవాళ్ళం చిన్నతనాల్లో...ఈమధ్య మావాళ్ళింట్లోనే ఒకపెళ్ళికి వెళ్ళినపుడు అన్నిపక్కలా మావయ్య నుంచుని ఘోషిస్తున్నట్టే అనిపించింది. అటూ, ఇటూ ఇద్దరే పిల్లలు అవడం చేత అటు మగపెళ్ళివారు కాని, ఆడపెళ్ళివారు కాని పట్టుమని వందమంది లేరు అంతా కలిసి....ఇరుపక్షాల స్నేహితులు, ఇరుగుపొరుగు వాళ్ళే మించిపోయారు. ఇక డబ్బు ప్రవాహం గా మారింది కాని, వచ్చాక ఒక పెళ్ళికి వెళ్ళాము అన్న సంతృప్తి కలగలేదు. ఆ వెండి బంగారాలేంటి, ఆ పెట్టుపోతలేంటి, సంపదని, ఆస్తిని ఇచ్చిపుచ్చుకున్నారు రెండువైపులవాళ్ళు అనిపించింది...వెండి, బంగారం, పట్టుచీరల షాపుల్లో నడుస్తున్నట్టు అనిపించింది. అందరికీ హడావిడే...ఎవరో తరుముతున్నట్టు.....పలకరింపులు కూడా హాయ్, బై...ఇంతే.....భోజనాల దగ్గర కూడా ఏదో తొందర..తిన్నావా అని కాని,, పదార్ధాలు బాగున్నాయా అని కాని అడిగేవాడు లేడు...దూరాభారాల నుంచి వచ్చారు అని సంతోషించిన వారు లేరు...పలకరించిన వారు లేరు....అంతా ఏదో మాయలా అయిపోయింది....వచ్చిన బంధువులందరం మాలో మేము మాట్లాడుకుని, అక్షింతలు వేసి, కానుక చదివించుకుని, భోజనాలు చేసి బయటపడ్డాం. మారుతున్న కాలం, మనమూ మారి తీరాలి...కాలానికి ఎదురు వెళ్ళి నిలవలేము....కానీ ఇంకా ముందు ముందు ఎటువంటి పరిణామాలు చూడాలో అని బెంగ....నన్ను కూడా మా మావయ్యను అనుకున్నట్టు చాదస్తం అని అనుకుంటారేమో.....

అరిషడ్వర్గాల ప్రభావం వలన, మనసా వాచా కర్మణా మనం చేసే పాపాలకు నివృత్తి దానం వలనే జరుగుతుందంటారు. దానము వలన పూర్వజన్మల నుంచి వస్తున్న పాపాలను కూడా పోగొట్టుకోవచ్చు. అయితే దానము ఎప్పుడూ పాత్రుడైన వాడికే ఇవ్వాలి. మన ఇచ్చిన దానాన్ని దుర్వినియోగం చేసేవాడికి ఇచ్చిన దానం మనకు సత్ఫలితాలను ఈయదు. అలాగే ఎవరైనా మన సహాయం కోరి వచ్చినపుడు, వారికి నిజంగా అవసరమేనా అని ఆలోచించాలి. మనం చేసిన దానము వలన గ్రహీత చెడు మార్గాన్ని పడితే ఆ దోషం మనలను అంటుకుంటుంది. కీర్తిని ఆశించో, అహంకారం వలననో చేసే దానాలు దాతకు మంచి చేయకపోగా చెడును కలుగజేస్తాయి. దానము చేసి దానిని ప్రచారం చేసుకోవడం, దానము పుచ్చుకున్న వారి దగ్గర్నుంచి ప్రతిఫలాన్ని ఆశించడం పనికి రాదు. అందుకే కుడిచేతితో చేసే దానం ఎడమ చేతికి తెలియరాదు అన్నారు. అలాగే ఒకసారి దానము చేయాలి అని నిర్ణయించుకున్న తరువాత ఆ ఆలోచన నుండి విరమించుకోరాదు. విద్యా దానం, భూం,గో, సువర్ణ దానాలు, అవయవదానం ఎన్ని ఉన్నా, అన్నిటిలో అన్నదానం గొప్ప మహత్యం కలది. ఎందుకంటే, మిగిలిన దానాలన్నిటిలోను గ్రహీత ఇంకాకొంచెం దక్కితే బాగుండును అని తలచే అవకాశం ఉంది. అలా ఆశించినప్పుడు దాతకు దానాం పూర్తి ఫలితాలను ఇవ్వకపోవచ్చు. అన్నదానం లో మాత్రం ఒకసారి కడుపు నిండిన తరువాత ఇంక ఏమి పెట్టినా తినలేడు. దాన గ్రహీత సంతృప్తి చెందుతాడు. మరింత ఆశించే వీలుండదు. ఇది దాతకు శ్రేయోదాయకం. దేశ కాల పరిస్థితులననుసరించి ఉత్తమ గ్రహీతకు చేసిన పాత్రమైన దానం దాతకు అన్నివేళలా శుభాలను చేకూరుస్తుంది.

కీర్తి, అధికారం, ధనం ఈ మూడిటినీ కోరుకోని మానవుడు ఉండడు. అయితే, వీటిని సంపాదించడంలో మనిషి తనకు తాను కొన్ని పరిమితులు విధించుకోవాలి. ఈ మూడు విషయాలలో ఒక స్థాయిని పొందిన తరువాత తృప్తి చెందాలి. అలాకాక, ఇంకా ఇంకా కావాలకునే వారు ఆ దాహంలో వాటి పరిమితులు తెలియక నష్టపోతారు. ఎందుకంటేఉన్నత స్థాయిని చేరిన తరువాత క్రిందకి దిగటమే కాని, పైకి ఎక్కడానికి మరి సోపానాలు ఉండవు. క్రిందకి దిగడం మొదలుపెట్టామో, అవి జారుడుమెట్లను తలపిస్తాయి. కీర్తి దాహం, అధికార దాహం, ధన దాహం ఈ మూడూ ఒక స్థాయిని దాటిన తరువాత అడ్డదారులు తొక్కుతాయి. మనిషి సన్మార్గాన్ని వీడిపోతాడు. దుష్ట ఆలోచనలు ప్రవేశిస్తాయి. ఈ మూడిటినీ పొందడానికి, పొందిన స్థానాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి ఎంతకైనా తెగిస్తాడు.  ఆ క్రమంలో ఎన్నో పాపాలు, దుర్మార్గాలు చేస్తాడు. మనశ్శాంతిని పోగొట్టుకుంటాడు. మనిషికి అన్నిటికన్నా ముఖ్యమైనది, అలవరచుకోవలసినది మన:తృప్తి...ఇది తెలిసిన వాడు పై మూడిటినీ తన చెప్పుచేతల్లో ఉంచుకోగలుగుతాడు. అతడే ఉత్తమ మానవుడు. 

హిందు ధర్మ పరిరక్షణ 2.

మన పూర్వులు మనకు అందించిన ప్రతి సంప్రదాయం వెనుక శాస్త్రీయ కోణం దాగి ఉంది. స్త్రీలు కాళ్ళకు పసుపు పూసుకోవాలని, ఇంటి గడపకు పసుపు పూయాలని, వాకిట్లో ఆవుపేడ కలిపిన కళ్ళాపి చల్లాలని చెప్పిన ప్రతి ఆచారం వెనుక చెడు బ్యాక్టీరియా నుంచి, విషపురుగులనుంచి మనలను రక్షించే ప్రయత్నం జరిగింది. ప్రతి పండుగకు మనం దేవునికి నివేదించే ఆహారపదార్ధాల వెనుక మారే ఆయా కాలలను బట్టి మన శారీరిక ఆరొగ్యాన్ని కాపాడడమే వారి ముఖ్యోద్దేశం. శ్రావణమాసం సెనగలు, వినాయక చవితికి ఉండ్రాళ్ళు, సంక్రాంతి పండుగకు అరిసెలు, కార్తీక మాసం ఉపవాసాలు, శ్రీరామనవమికి వడపప్పు, పానకం ఇవన్నీ నివేదించడం వెనుక ఎంతో శాస్త్రీయత ఉంది. అలాగే రామాయణం, భారతం, భగవద్గీత మొదలైన పురాణ గ్రంధాలు, అనేక శతాబ్దాల క్రితం రచించబడిన నీతి చంద్రిక వంటి గ్రంధాలు పిల్లల్లో మానసిక స్థైర్యాన్ని, పెంపొందిస్తాయి. ఏ ఇతర భాషా గ్రంధాలు ఇవ్వలేని వ్యక్తిత్వ వికాసం మన ఈ గ్రంధాలు ఇస్తాయండంలో సందేహం లేదు. చెట్లను, నదులను, సముద్రాలను, పశుపక్ష్యాదులను పూజించడం ద్వారా ప్రకృతికి మనం ఋణం తీర్చుకుంటున్నాం. రాముడు, కృష్ణుడు, పరిపూర్ణ అవతారాలు, జన్మనెత్తినది మొదలు, మరణాన్ని కూడా పొంది, మొత్తం జీవితకాలం, తమ ఆచరణ, ఆలోచనల ద్వారా లోకానికి ఆదర్శం గా ఉన్నవారే ఇరువురూ...ఇవన్నీ మనం సంపూర్ణం గా  అర్ధం చేసుకోగలిగితేనే, ధర్మ పరిరక్షన చేయగలము. ఇతరమతాలలోకి వలస వెళుతున్న వారిని సరి అయిన మార్గానికి మళ్ళించగలము.  మొదటి అడుగు మన ఇంటి నుంచే మొదలు కావాలి. మనం ధర్మాన్ని ఆచరించి మన పిల్లలకు కూడా నేరిపిద్దాం...హిందు ధర్మ విశిష్టతను చాటి చెబుదాం.

హిందు ధర్మ పరిరక్షణకు నేతలు, సామాన్యులు, భక్తులు ఎంతో సేవ చేస్తున్నారు. అయితే ప్రతి ఒక్క హిందువు తన వంతుగా ఏం చేస్తున్నాడు అని మనలను మనమే ప్రశ్నించుకోవాలి. హిందుధర్మ పరిరక్షణకు మనం ముందుగా మూడు పనులు చేయాలి. 1. వీలైనంతగా ధర్మాన్ని స్వయంగా ఆచరించడం 2. చిన్నతనం నుంచే పిల్లలకు అలవాటు చేయడం 3. ఇతరమతస్థులు మనలను విమర్శిస్తున్నపుడు మనదారిని మనం వచ్చేయకుండా వారికి తగిన సమాధానం చెప్పడం. అయితే మొదటి రేండూ ఆచరించడానికి తేలికైనవే అయినప్పటికీ, మూడవ అంశం మాట్రం ఆచరణలో చాలా కష్టం. ఎందుకంటే, ఎదుటివారికి సంతృప్తికరంగా సమాధానం చెప్పగలగాలి అంటే ముందు మన ధర్మం గురించి మనం కూలంకషంగా తెలుసుకోవాలి. మన పురాణాల్లోని ధర్మసూక్ష్మాలు అర్ధం చేసుకోవాలి. అప్పుడే మనలను విమర్శించే ఇతర మతస్థులకు మనం దీటైన జవాబులు ఇవ్వగలుగుతాము.


1. మన ధర్మం స్త్రీ పురుషులను కుంకుమ/తిలక/విభూతి ధారణ చేయమని చెప్తోంది. కనీ స్త్రీలే తిలక ధారణను మానివేస్తున్న ఈ కాలంలో ఎంతమంది పురుషులు ఈ అలవాటును కొనసాగిస్తున్నారు? తిలకధారణ కేవలం అందం కోసం కాదు. భ్రూమధ్యం లో పెట్టుకునే తిలకం వలన కొన్ని నాడులు ఉత్తేజితం అవుతాయని, కుంకుమ దృష్టి నివారిణి గా పనిచేస్తుందని ఆధారాలు ఉన్నాయి.

2. బ్రాహ్మీ ముహూర్తంలో లేవడం చాలా అరోగ్యకరం అని చెపుతారు. ఆ సమయంలో దేవతలు భూమి మిదకు వస్తరు అని చెపుతారు. శాస్త్రరీత్యా కూడా ఆ సమయంలో మనసు, పరిసరాలు ప్రశాంతంగా ఉండి చదివినది మనసుకు హత్తుకోవడానికి ఉపయోగపడుతుంది. అందుకే సాధకులు బ్రాహ్మీముహూర్తం లో పూజలు చేయాలి అని చెపుతారు. ఈనాడు మారుతున్న జీవనశైలి వల్ల రాత్రి పొద్దుపోయి పడుకొని, ఉదయం పొద్దెక్కాక లేస్తున్నారు. దానితో మన జీవ గడియారం దెబ్బతిని, రకరకాల అనారోగ్యాలు చోటు చేసుకుంటున్నాయి.

3. సూర్యోదయాత్పూర్వమే స్నాన సంధ్యాదులు, దేవాలయ దర్శనం పూర్తి చేసుకోవాలని శాస్త్రం. ఈ అలవాట్లు పోవడానికి కూడా మారిన జీవన శైలులే కారణం. మన పూర్వులు అందించిన స్తోత్రాలు కొన్ని నిర్దిష్ట రాగాలలో కూర్చినవి. వాటిని ఉదయం సమయంలో పఠించినట్లైతే, మనసుకు ప్రశాంతత, మెదడుకు ఆరొగ్యం కలిగి, చదివే చదువు మీద, చేసే పనుల మీద ఏకాగ్రత కుదురుతుంది. ముఖ్యంగా శ్రీ వేంకటేశ్వర సుప్రభాతం రోజూ ఉదయాన్నే వినడం వలన ఏకాగ్రత కుదిరి, బుధ్ధి కుశలత ప్రాప్తిస్తుంది అంటారు.

4. (ఇంకా ఉంది )

విజయం సాధించాలి అనుకున్నప్పుడు గట్టి సంకల్పమే కాకుండా కఠిన పరిశ్రమ కూడా ఎంతో అవసరం...మన లక్ష్యం పెద్దది అయినపుడు సాధించే మార్గంలో ఎన్నో అవరోధాలు వస్తాయి. వాటిని అన్నిటినీ తట్టుకుని నిలబడగలిగితేనే అమృతం వంటి విజయం మనకు సిధ్ధిస్తుంది. మన దేశం ఎన్నో పురాణాలకు పుట్టిల్లు. ఈ ఉత్తమ గ్రంధాలన్నీ మనకు మరే ఇతర వ్యక్తిత్వ వికాస గ్రంధాలూ బోధించనివెన్నో బోధిస్తున్నాయి. పైన చెప్పిన మాటకు మంచి ఉదాహరణ మనందరికీ తెలిసిన క్షీరసాగర మథనం. అమృతం కోసం దేవదానవులు చేసిన మథనం లో ముందు హాలాహలం పుట్టుకొచ్చింది. ఆ తరువాత మిగిలినవెన్నో ఉద్భవించిన తరువాతే అమృతం చివరికి లభించింది. హాలాహలం వచ్చిన వెంటనే ప్రయత్నం ఆపివేసి ఉంటే అమృతం దొరికేది కాదు. క్షీరసాగర మథనం మనకు ఇంకో విషయాన్ని కూడా చెపుతుంది. అదే సమిష్టి కృషి. ఒక బృహత్కార్యం సాధించాలి అనుకున్నపుడు ద్వేషభావం మాని ఇష్టం లేకపోయినా సరే, శతృవులనైనా కలుపుకుపోవాలి. ఆ కృషి ఫలితాలు ధర్మం ఉన్న వైపే నిలుస్తాయి.  క్షీరసాగరాన్ని చిలకడానికి శ్రీమహావిష్ణువును వేడుకొని ఆయన కూర్మావతారంలో ఉండి మందర పర్వతాన్ని  పైకెత్తి ఉంచగా మాత్రమే సాగరాన్ని మధించడం పూర్తి అయింది. అంటే ఒక కార్యాన్ని సంకల్పించినప్పుడు మహనీయుల అవసరం కూడా మనకు ఉంటుంది. వారిని ప్రసన్నం చేసుకొని వారి సూచనలు సలహాలు పాటిస్తే విజయం సాధించగలం. అలాగే మొదట హాలాహలం ఉద్భవించినప్పుడు సృష్టినంతటిని నాశనం చేయగల ఆ మహా కాలకూటాన్ని శివుడు తన గరళమందు నిలిపి లోకులను రక్షించాడు. ఆ తరువాతే అమృతం దేవదానవుల సొంతం అయింది. అనగా మన సంకల్పానికి కృషి మాత్రమే కాకుండా దైవబలం కూడా అవసరం. దైవానుగ్రహం తోడున్నప్పుడు సత్కార్యాలను సాధించడంలో ఎన్నటికీ విఫలం కాము.